De natuur en het weer lijken op z’n kop te staan. Een heel mooi voorjaar, met uitzonderlijke heerlijke temperaturen, gevolgd door net zulke uitzonderlijke en mooie onweersbuien in de zomermaanden. Maar ik wil het niet hebben over het klimaat; het zijn juist die natuurverschijnselen die mij aangenaam verassen en soms onaangenaam treffen.
Natuurwonderen zijn onbeschrijflijk. Natuurgeweld kan tot zo veel moois leiden; zoals een creatie van een ravijn van meer dan 70 meter diep die een immens geluid en zicht toont wanneer je naar de verschillende grotten en watervallen kijkt; uitgesleten door het water. Geen mensenhanden nodig geweest. Ook zovele mooie paden; de natuur heeft de paden gevormd en de mens heeft ze, in vroeger tijden, handig gebruikt als natuurlijke verbindingen.
Maar zo mooi als de natuur kan zijn, zo wreed is het ook. Net als zoveel dingen kent ook natuurgeweld juist tegenstrijdige kanten. De schoonheid laat zich niet verloochenen, maar kan zulke andere gruwelijkheden tot gevolg hebben. Niet alleen voor de ondernemers die zwaar getroffen worden door de afgelopen maanden waarbij mensen toch vaker er even op uit trekken en langer blijven zitten met een aangename zon in plaats van met regen.
Vooral grijpt natuurgeweld zo hard in bij de mensen zelf; getroffen in Amerika, of Japan, maar ook voor die jonge mensen geheel overvallen door de gevolgen van stormachtige taferelen op het terrein van Pukkelpop. Een pure kwestie van natuurgeweld met verdragende gevolgen.
Natuurwonderen en natuurgeweld; tegenstrijdiger en dichter bij elkaar kan haast niet. En hoe dubbel het ook is, we stevenen nu echt af op een nieuw record; de meest natte zomer sinds 1966. Laten we positief blijven en hopen op een goed najaar met veel mogelijkheid tot nog even lekker buiten zijn.